İnsanın yerine kim geçebilir?
Tarla-sürücü, iki bin dönümlük tarlanın üst toprağını havalandırmayı bitirdi. Son açtığı yarığı bırakarak, karayoluna doğru tırmandı. Nasıl ve ne kadar çalışmış olduğunu kontrol etmek için geriye baktı. Yaptığı iş oldukça fazlaydı; ancak ne var ki arazi kötüydü. Dünya'nın diğer yerleri gibi burası da aşırı ekim ve nükleer bombardımanların uzun kalıcı etkileri sonucu işe yaramaz hale gelmişti. Normalde toprağın bir süre nadasa bırakılması gerekliydi ama Tarla-sürücüye başka komutlar verilmişti.
Yolun aşağısına doğru yavaşça, zaman öldürerek yürüdü. Çevresindeki tüm düzenliliği takdir edebilecek derecede zekiydi. Atomik yakıtın üstündeki gevşek kontrol kapağı dışında onu hiç bir şey kaygılandıramazdı, yüz metreyi bulan boyuyla makine güneş ışığında parıldadı.
Ziraat istasyonuna giden yolda başka bir makineyle karşılaşmadı. Tarla-sürücü bunu hiç yorumlamadan fark etmişti. İstasyon sahası içinde birkaç makine görülmekteydi. Bunlar sima olarak yabancı değildi. Çoğu artık kendi amaçları dışında olmalıydılar. Bazıları hareketsiz bazıları da saha içinde değişik hareket, bağırış ve çığlıklarla dolanıp duruyorlardı.
Yanlarından dikkatle geçen Tarla-sürücü, Depo-3'e doğru yöneldi. Deponun yanında, aylak aylak dolaşan tohum dağıtıcısına, "Patates tohumu için istemim var." dedi, ve hemen gövdesinin içinde istenen miktarı, tarla numarası ve diğer başka şeyleri bildiren bir komut kartı yazdı. Kartı gövdesindeki bir yarıktan çıkararak, dağıtıcıya verdi.
Dağıtıcı, kartı gözüne yaklaştırıp."İstem, komut içindedir. Ama Depo henüz açık değil. İstenen patates tohumları depoda bulunmakta, o halde isteğinizi sağlayamam."
Fantezi Dünyası - Fantastik Resimler - Fantastic Pictures * Orta Dünya,Bilimkurgu,Mitoloji ** Science Fiction - Middle-earth
Translate
Sen de İzle!
öykü etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
öykü etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
5 Aralık 2011 Pazartesi
Gümlemeyen Tabanca - Robert Sheckley (Kısa Öykü)
Gümlemeyen Tabanca - Robert Sheckley (Kısa Öykü) Gümlemeyen Tabanca
Bir dal mı çatırdamıştı? Dixon çevresine bakındı ve bir gölgenin çalılıklarla kaynaştığını gördüğünü sandı. Birden sanki donmuş gibi durdu ve ağaçların yeşil gövdelerinden geriye baktı. Mutlak beklentili bir sessizlik hakimdi. Gökyüzünde bir leş yiyicisi sıcak tavayla birlikte daha yükseklere tırmanıyor, umarak ve bekleyerek güneş yanığı araziyi süzüyordu.
Nick Dixon, hafif, sabırsız bir soluk duydu arkasındaki çalılıktan. Artık izlendiğini biliyordu. Daha önce yalnız tahmin etmişti. Demek ki o, görünmez, hayali biçimleri kendisi hayal etmemişti. İşaret istasyonuna gidişinde onu rahat bırakmışlardı. Onu izlemiş ve düşünmüşlerdi. Şimdi ise denemek istiyorlardı.
Silahı kılıfından çıkarıp emniyeti kontrol ettikten sonra yerine koyup yürümeye devam etti.
Yine bir soluma duydu. Herhangi bir şey sabırla onu takip ediyordu. Herhalde çalılıkları terk edip ormana girmesini bekliyordu. Dixon sırıtıyordu. Hiçbir şey onu tehdit edemezdi. Silah ondaydı. Uzay gemisinden onsuz uzaklaşmaya asla cesaret edemezdi. Yabancı bir gezegende insan öylesine rahat dolaşamazdı. Ama Dixon bunu rahatlıkla yapabiliyordu. Çünkü belinde, yürüyen sürünen, uçan veya yüzen her şeye karşı mutlak koruyucu olan tabancayı taşıyordu.
Tekrar arkasına bakındı. Elli metre yakınında üç hayvan görünüyordu. Bu uzaklıktan köpeğe ya da sırtlana benziyorlardı. Öksürüp sinsice ilerlemeye devam ettiler.
Yavaşça silaha dokundu, ama kullanmamaya karar verdi. Yaklaştıklarında yeterince zaman olurdu.
Dixon heybetli bir göğüs kafesine sahip, geniş omuzlu, kısa boylu bir adamdı. Saçları karışık ve sarışındı. Uçları yukarı burulmuş bir sarı bıyığı vardı. Bu bıyık güneş yanığı yüzüne açık vahşi bir anlatım katıyordu.
Bir dal mı çatırdamıştı? Dixon çevresine bakındı ve bir gölgenin çalılıklarla kaynaştığını gördüğünü sandı. Birden sanki donmuş gibi durdu ve ağaçların yeşil gövdelerinden geriye baktı. Mutlak beklentili bir sessizlik hakimdi. Gökyüzünde bir leş yiyicisi sıcak tavayla birlikte daha yükseklere tırmanıyor, umarak ve bekleyerek güneş yanığı araziyi süzüyordu.
Nick Dixon, hafif, sabırsız bir soluk duydu arkasındaki çalılıktan. Artık izlendiğini biliyordu. Daha önce yalnız tahmin etmişti. Demek ki o, görünmez, hayali biçimleri kendisi hayal etmemişti. İşaret istasyonuna gidişinde onu rahat bırakmışlardı. Onu izlemiş ve düşünmüşlerdi. Şimdi ise denemek istiyorlardı.
Silahı kılıfından çıkarıp emniyeti kontrol ettikten sonra yerine koyup yürümeye devam etti.
Yine bir soluma duydu. Herhangi bir şey sabırla onu takip ediyordu. Herhalde çalılıkları terk edip ormana girmesini bekliyordu. Dixon sırıtıyordu. Hiçbir şey onu tehdit edemezdi. Silah ondaydı. Uzay gemisinden onsuz uzaklaşmaya asla cesaret edemezdi. Yabancı bir gezegende insan öylesine rahat dolaşamazdı. Ama Dixon bunu rahatlıkla yapabiliyordu. Çünkü belinde, yürüyen sürünen, uçan veya yüzen her şeye karşı mutlak koruyucu olan tabancayı taşıyordu.
Tekrar arkasına bakındı. Elli metre yakınında üç hayvan görünüyordu. Bu uzaklıktan köpeğe ya da sırtlana benziyorlardı. Öksürüp sinsice ilerlemeye devam ettiler.
Yavaşça silaha dokundu, ama kullanmamaya karar verdi. Yaklaştıklarında yeterince zaman olurdu.
Dixon heybetli bir göğüs kafesine sahip, geniş omuzlu, kısa boylu bir adamdı. Saçları karışık ve sarışındı. Uçları yukarı burulmuş bir sarı bıyığı vardı. Bu bıyık güneş yanığı yüzüne açık vahşi bir anlatım katıyordu.
Güneşsiz Bir Denize Doğru - Cordwainer Smith (Kısa Öykü)
Güneşsiz Bir Denize Doğru - Cordwainer Smith (Kısa Öykü) Güneşsiz Bir Denize Doğru
Yükseklerde, Yükseklerde, gökyüzünde çınlarlar! Parlak, ne kadar parlak şu Xanadu'nun ikiz aylarının ışığı, kayıp Xanadu, güzel Xanadu, zevk merkezi Xanadu. Duyguların, bedenin, ruhun zevki. Ruh mu? Kim ruh hakkında bir
şey dedi?
I
Durdukları yerde rüzgâr fısıldıyordu. Zaman zaman Madu, eskimeyen kadınsı bir hareketle, minik gümüş rengi eteğini çekiştiriyor veya aynı şekilde küçük kolsuz ceketini düzeltiyordu. Bu üşüdüğünden değildi. Ufaltılmış giysisi Xanadu'nun düzenli iklimine uygundu.
Kız düşünüyordu: "Nasıl biri olacak acaba bu Vasıta Lordu? Genç mi yoksa yaşlı mı. sarışın mı yoksa esmer mi, zeki mi yoksa aptal mı?" 'Yakışıklı veya çirkin mi' diye düşünmedi; Xanadu üzerinde yaşayanlarının fiziksel mükemmellikleriyle bilinirdi ve Madu bundan daha azını umamayacak kadar gençti.
Kızın yanında bekleyen Lari Uzay Lordu'nu düşünmüyordu.Zihni yeniden dansın video kasetlerini, İnsanlıkyuvası'nın eski günlerinden gelen grubun, 'Bolşoy' adındaki grubun karmaşık adımlarını ve hareketlerin güzel coşkusunu görüyordu. 'Bir gün,' diye düşündü, 'ah, belki bir gün ben de öyle dans edebilirim...'
Kuat düşünüyordu: 'Kimi kandırdıklarını sanıyorlar? Xanadu'nun yöneticisi olduğumdan beri ilk defa bir Lord buraya geliyor. Sytron IV'teki savaşın Kahramanıymış! O savaş biteli aylar oluyor... İyileşecek kadar zamanı olmuştur, tabii gerçekten yaralandıysa. Hayır, başka bir şeyler var... Bir şey biliyor veya bir şeyden şüpheleniyorlar... Eh, onu meşgul ederiz. Xanadu'nun sunabileceği bütün zevkler düşünülürse bu da zor olmaz... ayrıca Madu da var. Hayır, adam şikayet edemez, yoksa kendini ele verir...'
Ve bu arada, ornitopter yaklaşırken, kaderleri de yaklaşıyordu. Kaderleri olacağını bilmiyordu: kaderleri olmayı düşünmüyordu ve kaderleri önceden belirlenmemişti.
Alçalan ornitopterdeki yolcu etrafı sezmek, hissetmek için zihniyle uzandı. Zordu, inanılmaz derecede zordu... kendi zihni ve hissetmeye çalıştığı zihinler arasında kalın bir bulutumsu örtü -bir sis- var gibiydi. Bu kendisinin, savaştan kalan zihin hasarı mıydı? Yoksa başka bir şey miydi, gezegenin atmosferi gibi -telepatiyi- değiştirmek veya önlemek için bir şey?
Lord bin Permaiswari başını salladı. Kendinden o kadar şüphe ediyordu, kafası o kadar karışıktı ki! Savaştan... korku makinelerinin zihin yaralayıcı sondalarından beri... ne kadar kalıcı hasar bırakmışlardı? Belki burada, Xanadu'a dinlenebilir ve unutabilirdi.
Ornitopterden dışarı adımını atarken. Lord bin Permaiswari daha da büyük bir şaşkınlık hissetti. Xanadu'nun güneşi olmadığını biliyordu, ama onu selamlayan yumuşak gölgesiz ışığa hazırlıklı değildi, İkiz aylar, görünüşe göre, yan yana duruyorlar ve ışıkları milyonlarca ayna tarafından yansıtılıyordu. Yakın mesafede, millerce beyaz kum uzanırken, uzaklarda tabanlarında simsiyah denizin köpürdüğü tebeşir rengi kayalıklar duruyordu. Beyaz, siyah, gümüş rengi. Xanadu'nun renkleri.
Kuat gecikmeden adama yaklaştı. Kuat'ın korkuları Uzay Lordu'na ilk attığı bakışla yok olmuştu. Ziyaretçi gerçekten de hasta ve şaşkın görünüyordu: böylece, Kuat'ın yumuşak huyluluğu, fazla bir çaba harcamasına gerek kalmadan, ortaya çıkmıştı.
'Xanadu size hoş geldiniz der. Lord bin Permaiswari. Xanadu ve Xanadu'nun tüm sundukları sizindir.' Geleneksel selamlama adamın kaba sesinden dolayı garipleşiyordu. Uzay Lordu önünde iri bir adam gördü, uzun ve aynı şekilde ağır, kasları parlıyor, uzun kızılımsı saçları ve sakalı ayların ve aynaların ışığında morumsu bir şekilde görünüyordu.
'Sadece Xanadu'da olmak bile, Yönetici Kuat, bana büyük zevk veriyor ve gezegen ile içindekileri size geri veriyorum,' diye yanıtladı Lord Kemal bin Permaiswari.
Kuat döndü ve yanındaki iki kişiyi işaret etti.
'Bu Madu, uzak bir akrabam ve korumam altında. Ve bu da Lari, kardeşim, -babamın dördüncü eşinin oğlukendini Güneşsiz Deniz'de boğan eşinin.' Uzay Lordu Kuat'ın gülüşünden ürktü, ama gençler bunun farkına varmamış gibiydiler.
Nazik Madu hayal kırıklığını sakladı ve Lord'u uygun bir nezaketle selamladı. Parlayan bir görüntü, göz kamaştıran bir zırh veya sadece 'Ben bir kahramanım,' diye haykıran bir hava bekliyordu (ya da ummuş muydu?). Bunun yerine entelektüel görünüşlü, yorgun, yaşamış olduğu otuz yıldan daha yaşlı görünen bir adam görüyordu. Ne yapmış olduğunu, bu adamın Styron IV'teki savaşta insan kültürünün kurtarıcısı olarak neden Vasıta'nın dilinde dolaştığını merak etti.
Lari, erkek olduğu için, savaşın gerçeklerini Madu'dan daha iyi biliyordu ve Lord bin Permaiswari'yi ciddi bir saygıyla selamladı. Hayal dünyasında, sadece rahat bir zarafete sahip dansçıların ve koşucuların arkasında ikinci sırada, Lari zekaya önem verirdi. Bu, kendini, yaşayan zihnini, zekasını korkulan korku makinelerinin önüne atan... ve kazanan adamdı! Bedeli yüzünden okunabiliyordu, ama KAZANMIŞTI. Lari ellerini birleştirip, bir sadakat hareketiyle alnına götürdü.
Lord. Lari'nin kalbini fetheden bir hareket yaptı. Lari'nin ellerine dokundu ve, 'Arkadaşlarım bana Kemal der,' dedi. Sonra buna Madu'yu, ve neredeyse sonradan aklına gelmiş gibi Kuat'ı da katacak şekilde döndü.
Kuat neredeyse unutulduğunu fark etmedi. Arkasını dönmüş ve sarı ve siyah çizgili kocaman bir tüy yumağı gibi görünen şeye doğru yürüyordu. Garip bir ıslık sesi çıkardı ve yumak bir anda dört tane aşırı büyük kediye dönüştü. Her kedi eyerlenmişti ve her eyerde bir tutma halkası vardı, ama kedileri idare etmenin belirgin bir yolu yoktu.
Kuat Kemal'in sorusunu yanıtladı. 'Hayır, elbette onları idare etmenin bir yolu yok. Onlar saf kedi, anlarsınız, büyüklükleri dışında hiç değiştirilmediler. Burada altinsanlar yok! Sanırım Vasıta'da altinsan barındırmayan tek gezegen biziz Norstrilia dışında, tabii. Ama Nostrilia ile Xanadu'nun nedenleri spektrumun zıt uçlarında. Biz hislerimizden zevk alırız... Nostrilialıların inandığı gibi çok çalışmanın karakteri oluşturduğu saçmalığından dolayı değil. Sertliğe ve bütün o zorluklara inanmıyoruz. Sadece değiştirilmemiş hayvanlarımızdan daha fazla duyusal zevk alıyoruz. Kirli işleri yapmak için robotlarımız var.'
Kemal başını salladı. Ne de olsa, bunun için burada değil miydi? Duygularının hasar görmüş zihnini onarmasına izin vermek için?
Yine de, korku makineleriyle neredeyse titremeden yüzleşen adam kendisinin olduğu söylenen kediye nasıl yaklaşacağını bilmiyordu.
Madu adamın duraksamasını gördü. 'Griselda tamamen arkadaş canlısıdır,' dedi. 'Kulaklarını kaşıyıncaya kadar bekleyin: sonra yere yatar ve üzerine binebilirsiniz.'
Kemal başını kaldırdı ve Kuat'ın gözlerinde iğrenmeye benzer Bir ifade yakaladı. Bu kendini iyileştirme arayışına yarar sağlamadı.
Madu. Kuat'ın hoşnutsuzluğundan habersiz, iri kediyi diz çöker pozisyona sokmuş, Kemal'e gülümsüyordu.
Kemal kızın bakışıyla içine bir acı saplandığını hissetti. Kız öylesine güzel ve öylesine masumdu ki: incinebilirliği kalbini burkuyordu. Uzay Lordu Leydi Ru'nun eski bir efsaneden yaptığı alıntıyı hatırladı: 'İçteki masumiyet dıştaki zırhtır.' ama zihnine bir korku ağı yayıldı. Bunu bir kenara attı ve kediye bindi.
Neredeyse üç yüz yıl sonra ölümü beklerken, o gezintiyi hatırlıyordu. İlk uzay sıçrayışı kadar heyecan vericiydi. Hiçliğe atlayış ve sonra iradesiz bir şekilde, bedenin izleyeceği yön üzerinde hiçbir kişisel kontrol olmadan ilerlediğinin, ilerlediğinin, ilerlediğinin aniden ayırdına varış. Korku kendini göstermeye fırsat bulamadan içsel, neredeyse orgazmsı bir heyecana, neredeyse dayanılamayacak kadar kuvvetli bir zevk fırtınasına dönüştü.
Düz siyah saçları yüzünde uçarken, Lord bin Permaiswari kriz zamanında eski Dünya'daki Çan'da toplanan Lord ve Leydi'ler tarafından tanınamayacak bir haldeydi. Ciddi ve fazlasıyla meşgul olarak görmeye alıştıkları yüzdeki çocuksu neşeyi tanıyamazlardı. Rüzgârda bir kahkaha attı ve bir eliyle eyer halkasını tutarak arkasında kalmış olan diğerlerine el sallarken, bacaklarını Griselda'nın böğürlerine bastırdı.
Griselda adamın uzun çabasız zıplamalardan zevk aldığını sezinler gibiydi. Aniden gezinti yeni bir boyut kazandı. İleride. Uzay Lordu'nu Xanadu'ya getirmiş olan ornitopter uzay limanına geri gitmek için önlerinden geçti. Griselda hemen sürüden ayrıldı ve yükselen ornitopterin ardından boş yere zıpladı. Ona doğru hamle ederken, Kemal, aşağı düşmemek için tutma halkasına iki eliyle sarılmak zorunda kaldı. Kedi, ornitopter gözden kaybolana kadar, umutsuzca arkasından zıplayıp atlamaya devam elli. Sonra oturup kendisini ve, elinde olmadan, yolcusunu yalamaya başladı.
Lord Kemal kedinin zımpara gibi dilini tatsız bulmadı, ama dişi bacağına sürününce yüzünü buruşturdu. Biraz uzakta Kuat gülerek oturuyordu. Madu'nun yüzünde uzaktan bile fark edilecek şekilde bir telaş vardı, ama Lord ona elini sallayınca bu ortadan yok oldu. Lari, Styron IV kahramanının güçlerinden emin bir şekilde, uzaktaki şehre hülyalı bakışlarla bakıyordu.
Yavaş yavaş, Griselda sürüye katıldı; hali bu ayrıcalıklı ziyaretçinin emniyetinden sorumluyken bu kadar yavruca bir şekilde davranmanın verdiği utancı yansıtıyor gibiydi.
Uzakta şehrin kubbeleri ve kuleleri ayların ve aynaların yumuşak gölgesiz ışığında sedefli bir şekilde parlıyordu. Lord Kemal'deki gerçekdışılık hissi arttı. Şehir o kadar güzel ve o kadar gerçekdışı görünüyordu ki yaklaştıkça kaybolacağı hissine kapıldı. Şehrin ve bütün temsil ettiklerinin fazlasıyla gerçek olduklarını öğrenecekti.
Şehir duvarlarına yaklaştıkça, Kemal şehrin uzaktaki sade beyazlığının göz yanılgısı olduğunu görebiliyordu. Binaların donuk bir şekilde parlayan beyaz duvarlarına mücevherlerle karmaşık şekiller yapılmıştı: çiçekler, yapraklar ve inanılmaz mimarinin güzelliğini arttıran geometrik desenler. Ziyaret ettiği bütün dünyalarda Lord Kemal bu şehre eşit olacak bir şey görmemişti; Mücevher Gezegeni'ndeki Philip'in sarayı bu binalarla karşılaştırıldığında bir ağıl sayılırdı.
Çeşmeleri ve yapay gölleri olan bahçeler binaları ayırıyordu. Doğallık görünümü veren sanatsal bir plana göre etrafa fundalıklar dikilmişti. Birden Uzay Lordu gezegenin garip bir yönünü fark etti: hiç ağaç görmemişti.
Şehre girerlerken, güvenli uzaklıklardan köpekler havlıyordu, ama bu sefer Griselda kızdırılmayı reddetti. Artık şehirde olduğu için belirli bir ağır başlılığa bürünmüştü: sanki önceki kusurunu unutmak istiyor gibiydi. Doğrudan sarayın merdivenlerine yöneldi.
Yükseklerde, Yükseklerde, gökyüzünde çınlarlar! Parlak, ne kadar parlak şu Xanadu'nun ikiz aylarının ışığı, kayıp Xanadu, güzel Xanadu, zevk merkezi Xanadu. Duyguların, bedenin, ruhun zevki. Ruh mu? Kim ruh hakkında bir
şey dedi?
I
Durdukları yerde rüzgâr fısıldıyordu. Zaman zaman Madu, eskimeyen kadınsı bir hareketle, minik gümüş rengi eteğini çekiştiriyor veya aynı şekilde küçük kolsuz ceketini düzeltiyordu. Bu üşüdüğünden değildi. Ufaltılmış giysisi Xanadu'nun düzenli iklimine uygundu.
Kız düşünüyordu: "Nasıl biri olacak acaba bu Vasıta Lordu? Genç mi yoksa yaşlı mı. sarışın mı yoksa esmer mi, zeki mi yoksa aptal mı?" 'Yakışıklı veya çirkin mi' diye düşünmedi; Xanadu üzerinde yaşayanlarının fiziksel mükemmellikleriyle bilinirdi ve Madu bundan daha azını umamayacak kadar gençti.
Kızın yanında bekleyen Lari Uzay Lordu'nu düşünmüyordu.Zihni yeniden dansın video kasetlerini, İnsanlıkyuvası'nın eski günlerinden gelen grubun, 'Bolşoy' adındaki grubun karmaşık adımlarını ve hareketlerin güzel coşkusunu görüyordu. 'Bir gün,' diye düşündü, 'ah, belki bir gün ben de öyle dans edebilirim...'
Kuat düşünüyordu: 'Kimi kandırdıklarını sanıyorlar? Xanadu'nun yöneticisi olduğumdan beri ilk defa bir Lord buraya geliyor. Sytron IV'teki savaşın Kahramanıymış! O savaş biteli aylar oluyor... İyileşecek kadar zamanı olmuştur, tabii gerçekten yaralandıysa. Hayır, başka bir şeyler var... Bir şey biliyor veya bir şeyden şüpheleniyorlar... Eh, onu meşgul ederiz. Xanadu'nun sunabileceği bütün zevkler düşünülürse bu da zor olmaz... ayrıca Madu da var. Hayır, adam şikayet edemez, yoksa kendini ele verir...'
Ve bu arada, ornitopter yaklaşırken, kaderleri de yaklaşıyordu. Kaderleri olacağını bilmiyordu: kaderleri olmayı düşünmüyordu ve kaderleri önceden belirlenmemişti.
Alçalan ornitopterdeki yolcu etrafı sezmek, hissetmek için zihniyle uzandı. Zordu, inanılmaz derecede zordu... kendi zihni ve hissetmeye çalıştığı zihinler arasında kalın bir bulutumsu örtü -bir sis- var gibiydi. Bu kendisinin, savaştan kalan zihin hasarı mıydı? Yoksa başka bir şey miydi, gezegenin atmosferi gibi -telepatiyi- değiştirmek veya önlemek için bir şey?
Lord bin Permaiswari başını salladı. Kendinden o kadar şüphe ediyordu, kafası o kadar karışıktı ki! Savaştan... korku makinelerinin zihin yaralayıcı sondalarından beri... ne kadar kalıcı hasar bırakmışlardı? Belki burada, Xanadu'a dinlenebilir ve unutabilirdi.
Ornitopterden dışarı adımını atarken. Lord bin Permaiswari daha da büyük bir şaşkınlık hissetti. Xanadu'nun güneşi olmadığını biliyordu, ama onu selamlayan yumuşak gölgesiz ışığa hazırlıklı değildi, İkiz aylar, görünüşe göre, yan yana duruyorlar ve ışıkları milyonlarca ayna tarafından yansıtılıyordu. Yakın mesafede, millerce beyaz kum uzanırken, uzaklarda tabanlarında simsiyah denizin köpürdüğü tebeşir rengi kayalıklar duruyordu. Beyaz, siyah, gümüş rengi. Xanadu'nun renkleri.
Kuat gecikmeden adama yaklaştı. Kuat'ın korkuları Uzay Lordu'na ilk attığı bakışla yok olmuştu. Ziyaretçi gerçekten de hasta ve şaşkın görünüyordu: böylece, Kuat'ın yumuşak huyluluğu, fazla bir çaba harcamasına gerek kalmadan, ortaya çıkmıştı.
'Xanadu size hoş geldiniz der. Lord bin Permaiswari. Xanadu ve Xanadu'nun tüm sundukları sizindir.' Geleneksel selamlama adamın kaba sesinden dolayı garipleşiyordu. Uzay Lordu önünde iri bir adam gördü, uzun ve aynı şekilde ağır, kasları parlıyor, uzun kızılımsı saçları ve sakalı ayların ve aynaların ışığında morumsu bir şekilde görünüyordu.
'Sadece Xanadu'da olmak bile, Yönetici Kuat, bana büyük zevk veriyor ve gezegen ile içindekileri size geri veriyorum,' diye yanıtladı Lord Kemal bin Permaiswari.
Kuat döndü ve yanındaki iki kişiyi işaret etti.
'Bu Madu, uzak bir akrabam ve korumam altında. Ve bu da Lari, kardeşim, -babamın dördüncü eşinin oğlukendini Güneşsiz Deniz'de boğan eşinin.' Uzay Lordu Kuat'ın gülüşünden ürktü, ama gençler bunun farkına varmamış gibiydiler.
Nazik Madu hayal kırıklığını sakladı ve Lord'u uygun bir nezaketle selamladı. Parlayan bir görüntü, göz kamaştıran bir zırh veya sadece 'Ben bir kahramanım,' diye haykıran bir hava bekliyordu (ya da ummuş muydu?). Bunun yerine entelektüel görünüşlü, yorgun, yaşamış olduğu otuz yıldan daha yaşlı görünen bir adam görüyordu. Ne yapmış olduğunu, bu adamın Styron IV'teki savaşta insan kültürünün kurtarıcısı olarak neden Vasıta'nın dilinde dolaştığını merak etti.
Lari, erkek olduğu için, savaşın gerçeklerini Madu'dan daha iyi biliyordu ve Lord bin Permaiswari'yi ciddi bir saygıyla selamladı. Hayal dünyasında, sadece rahat bir zarafete sahip dansçıların ve koşucuların arkasında ikinci sırada, Lari zekaya önem verirdi. Bu, kendini, yaşayan zihnini, zekasını korkulan korku makinelerinin önüne atan... ve kazanan adamdı! Bedeli yüzünden okunabiliyordu, ama KAZANMIŞTI. Lari ellerini birleştirip, bir sadakat hareketiyle alnına götürdü.
Lord. Lari'nin kalbini fetheden bir hareket yaptı. Lari'nin ellerine dokundu ve, 'Arkadaşlarım bana Kemal der,' dedi. Sonra buna Madu'yu, ve neredeyse sonradan aklına gelmiş gibi Kuat'ı da katacak şekilde döndü.
Kuat neredeyse unutulduğunu fark etmedi. Arkasını dönmüş ve sarı ve siyah çizgili kocaman bir tüy yumağı gibi görünen şeye doğru yürüyordu. Garip bir ıslık sesi çıkardı ve yumak bir anda dört tane aşırı büyük kediye dönüştü. Her kedi eyerlenmişti ve her eyerde bir tutma halkası vardı, ama kedileri idare etmenin belirgin bir yolu yoktu.
Kuat Kemal'in sorusunu yanıtladı. 'Hayır, elbette onları idare etmenin bir yolu yok. Onlar saf kedi, anlarsınız, büyüklükleri dışında hiç değiştirilmediler. Burada altinsanlar yok! Sanırım Vasıta'da altinsan barındırmayan tek gezegen biziz Norstrilia dışında, tabii. Ama Nostrilia ile Xanadu'nun nedenleri spektrumun zıt uçlarında. Biz hislerimizden zevk alırız... Nostrilialıların inandığı gibi çok çalışmanın karakteri oluşturduğu saçmalığından dolayı değil. Sertliğe ve bütün o zorluklara inanmıyoruz. Sadece değiştirilmemiş hayvanlarımızdan daha fazla duyusal zevk alıyoruz. Kirli işleri yapmak için robotlarımız var.'
Kemal başını salladı. Ne de olsa, bunun için burada değil miydi? Duygularının hasar görmüş zihnini onarmasına izin vermek için?
Yine de, korku makineleriyle neredeyse titremeden yüzleşen adam kendisinin olduğu söylenen kediye nasıl yaklaşacağını bilmiyordu.
Madu adamın duraksamasını gördü. 'Griselda tamamen arkadaş canlısıdır,' dedi. 'Kulaklarını kaşıyıncaya kadar bekleyin: sonra yere yatar ve üzerine binebilirsiniz.'
Kemal başını kaldırdı ve Kuat'ın gözlerinde iğrenmeye benzer Bir ifade yakaladı. Bu kendini iyileştirme arayışına yarar sağlamadı.
Madu. Kuat'ın hoşnutsuzluğundan habersiz, iri kediyi diz çöker pozisyona sokmuş, Kemal'e gülümsüyordu.
Kemal kızın bakışıyla içine bir acı saplandığını hissetti. Kız öylesine güzel ve öylesine masumdu ki: incinebilirliği kalbini burkuyordu. Uzay Lordu Leydi Ru'nun eski bir efsaneden yaptığı alıntıyı hatırladı: 'İçteki masumiyet dıştaki zırhtır.' ama zihnine bir korku ağı yayıldı. Bunu bir kenara attı ve kediye bindi.
Neredeyse üç yüz yıl sonra ölümü beklerken, o gezintiyi hatırlıyordu. İlk uzay sıçrayışı kadar heyecan vericiydi. Hiçliğe atlayış ve sonra iradesiz bir şekilde, bedenin izleyeceği yön üzerinde hiçbir kişisel kontrol olmadan ilerlediğinin, ilerlediğinin, ilerlediğinin aniden ayırdına varış. Korku kendini göstermeye fırsat bulamadan içsel, neredeyse orgazmsı bir heyecana, neredeyse dayanılamayacak kadar kuvvetli bir zevk fırtınasına dönüştü.
Düz siyah saçları yüzünde uçarken, Lord bin Permaiswari kriz zamanında eski Dünya'daki Çan'da toplanan Lord ve Leydi'ler tarafından tanınamayacak bir haldeydi. Ciddi ve fazlasıyla meşgul olarak görmeye alıştıkları yüzdeki çocuksu neşeyi tanıyamazlardı. Rüzgârda bir kahkaha attı ve bir eliyle eyer halkasını tutarak arkasında kalmış olan diğerlerine el sallarken, bacaklarını Griselda'nın böğürlerine bastırdı.
Griselda adamın uzun çabasız zıplamalardan zevk aldığını sezinler gibiydi. Aniden gezinti yeni bir boyut kazandı. İleride. Uzay Lordu'nu Xanadu'ya getirmiş olan ornitopter uzay limanına geri gitmek için önlerinden geçti. Griselda hemen sürüden ayrıldı ve yükselen ornitopterin ardından boş yere zıpladı. Ona doğru hamle ederken, Kemal, aşağı düşmemek için tutma halkasına iki eliyle sarılmak zorunda kaldı. Kedi, ornitopter gözden kaybolana kadar, umutsuzca arkasından zıplayıp atlamaya devam elli. Sonra oturup kendisini ve, elinde olmadan, yolcusunu yalamaya başladı.
Lord Kemal kedinin zımpara gibi dilini tatsız bulmadı, ama dişi bacağına sürününce yüzünü buruşturdu. Biraz uzakta Kuat gülerek oturuyordu. Madu'nun yüzünde uzaktan bile fark edilecek şekilde bir telaş vardı, ama Lord ona elini sallayınca bu ortadan yok oldu. Lari, Styron IV kahramanının güçlerinden emin bir şekilde, uzaktaki şehre hülyalı bakışlarla bakıyordu.
Yavaş yavaş, Griselda sürüye katıldı; hali bu ayrıcalıklı ziyaretçinin emniyetinden sorumluyken bu kadar yavruca bir şekilde davranmanın verdiği utancı yansıtıyor gibiydi.
Uzakta şehrin kubbeleri ve kuleleri ayların ve aynaların yumuşak gölgesiz ışığında sedefli bir şekilde parlıyordu. Lord Kemal'deki gerçekdışılık hissi arttı. Şehir o kadar güzel ve o kadar gerçekdışı görünüyordu ki yaklaştıkça kaybolacağı hissine kapıldı. Şehrin ve bütün temsil ettiklerinin fazlasıyla gerçek olduklarını öğrenecekti.
Şehir duvarlarına yaklaştıkça, Kemal şehrin uzaktaki sade beyazlığının göz yanılgısı olduğunu görebiliyordu. Binaların donuk bir şekilde parlayan beyaz duvarlarına mücevherlerle karmaşık şekiller yapılmıştı: çiçekler, yapraklar ve inanılmaz mimarinin güzelliğini arttıran geometrik desenler. Ziyaret ettiği bütün dünyalarda Lord Kemal bu şehre eşit olacak bir şey görmemişti; Mücevher Gezegeni'ndeki Philip'in sarayı bu binalarla karşılaştırıldığında bir ağıl sayılırdı.
Çeşmeleri ve yapay gölleri olan bahçeler binaları ayırıyordu. Doğallık görünümü veren sanatsal bir plana göre etrafa fundalıklar dikilmişti. Birden Uzay Lordu gezegenin garip bir yönünü fark etti: hiç ağaç görmemişti.
Şehre girerlerken, güvenli uzaklıklardan köpekler havlıyordu, ama bu sefer Griselda kızdırılmayı reddetti. Artık şehirde olduğu için belirli bir ağır başlılığa bürünmüştü: sanki önceki kusurunu unutmak istiyor gibiydi. Doğrudan sarayın merdivenlerine yöneldi.
4 Aralık 2011 Pazar
Her Zamanki Gibi Ticaret - Mack Reynolds (Kısa Öykü)
Her Zamanki Gibi Ticaret - Mack Reynolds (Kısa Öykü) Her Zamanki Gibi Ticaret
Zaman gezgini, yanından geçen ilk yayaya "Dinle" dedi "Ben yirminci yüzyıldan geliyorum. Sadece onbeş dakikam var ve ondan sonra geri döneceğim. Sanırım beni anlamakta güçlük çekiyorsundur, değil mi?"
"Tabii ki seni anlıyorum."
Zaman gezgini, yanından geçen ilk yayaya "Dinle" dedi "Ben yirminci yüzyıldan geliyorum. Sadece onbeş dakikam var ve ondan sonra geri döneceğim. Sanırım beni anlamakta güçlük çekiyorsundur, değil mi?"
"Tabii ki seni anlıyorum."
Veri Sınıfı - Ben Jeupes (Kısa Öykü)
Veri Sınıfı - Ben Jeupes (Kısa Öykü) Veri Sınıfı
Polis, akşam yemeğini yerken geldi. Ev YZ'sı (Yapay Zeka) varlıklarını bildirdi. "İki polis seni görmek istiyor, Henry."
"Polis mi? Burada mı?"
"Müfettiş James Curry ve Çavuş Donald Morris." Geoffrey'in yüksek bir öncelik katsayısı vardı; hemen polislerin profillerini almış ve Halk Danışma'ya bağlanmıştı.
Henry Ash kapının ekranını açtı ve merakla dışarıdaki adamlara baktı. Düz giysiler giyiyorlardı ve her taraflarında 'Polis' yazısı vardı, ancak onun vicdanı temizdi. Kapıya açılması emrini verdi.
"Dr. Ash? Dr. Henry Ash?" dedi daha uzun boylu olan.
Polis, akşam yemeğini yerken geldi. Ev YZ'sı (Yapay Zeka) varlıklarını bildirdi. "İki polis seni görmek istiyor, Henry."
"Polis mi? Burada mı?"
"Müfettiş James Curry ve Çavuş Donald Morris." Geoffrey'in yüksek bir öncelik katsayısı vardı; hemen polislerin profillerini almış ve Halk Danışma'ya bağlanmıştı.
Henry Ash kapının ekranını açtı ve merakla dışarıdaki adamlara baktı. Düz giysiler giyiyorlardı ve her taraflarında 'Polis' yazısı vardı, ancak onun vicdanı temizdi. Kapıya açılması emrini verdi.
"Dr. Ash? Dr. Henry Ash?" dedi daha uzun boylu olan.
3 Ekim 2011 Pazartesi
Fantastik bir hikaye / öykü : Düşüm
Düşüm / Gece oldu diye hayat bitmiyor, tersine başlıyor...
DüşümHayatım!.. Küçük fark edişlerin büyüsüne kapılmış, biraz da bu yüzden iç dünyasına kilitlenmiş bir çocukluk...
Birbirlerine 'o biraz tuhaftır' dediklerinde ne anlama geldiğini algılayamıyordum
önceleri... Onlara benzemeyene tuhaf diyor olmalıydılar (?)
Onlar gibi yemek yiyor, uyuyor uyanıyordum, aynaya baktığımda normal bir insan
görüyordum. Demek ki, tuhaflığım dış görünüşümle ilgili değildi... İç organlarımızda aynı olmalıydı. Onlara benzemeyen tarafımı bulamıyordum.
Anneme sorsam şöyle diyecekti; 'Nereden buluyorsun bu tuhaf soruları bilmem ki (?)’
Yanıtsız iki sorumuz daha olacaktı... Babamla, gece sohbetleri her zamanki gibi yataklarında da devam edecekti... Duvarların bir sıra tuğla ile örüldüğü hesaba katılmıyordu. Bizi ayıran çite ise her gece bir sıra dikenli tel daha ekleniyordu…
Gece oldu diye hayat bitmiyor, tersine başlıyor...
Gün boyunca tüm şifreleri bozulan hayatın kendini onarma çabası, içime derin bir hüzün çöktürse de yaşamaya doyamıyorum hiç bir anını...
Pencereyi açıyorum; derin suların yüzeyinden gökyüzünü izliyorum… Mutluluk kaynağım yıldızlar bana yetiyor. Uzak yıldızlarla ilgili düşlerim gecelerimi,
derin mavi su gündüzlerimi süslüyor.
Gökyüzünün en uzak noktasından gözlerimi ayırmıyor, bir yıldız kaymadan yatağıma girmiyordum. Bu dünyaya yanlışlıkla bırakıldığımı ve oralarda olan bir şeyin gelip beni
alacağını düşlediğim çok oldu. Her kayan yıldız bana ondan gelen bir işaretti;
‘bekle, biraz daha bekle’ bekledim… bu bekleyiş onun olmama olasılığından kötü değildi.
Bazen hiçbir işaret, hiçbir hareket bulamıyordum… Güneşin sessizce saklandığı yerden çıkışını izliyordum.. Yine uyanacaklarını, yine her şeyi mahvetmek için koşuşturup duracaklarını aklıma bile getirmek istemiyordum.
Denizin gökyüzüyle birleştiği noktayı, ufku böyle dakikalarda fark etmiştim.
Ben de denizde yaşasaydım eğer düşümle aynı noktada buluşabilirdim.
Gerçeği açıklıyor ya da arıyor değilim. Ben sadece sessiz bir iç dökmeyle sarsılan bedenimin içindeki gezgin ruhun sesini dinliyorum
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Yüzüklerin Efendisi-İki Kule: Kitap ile Film Arasındaki Farklar
Yüzüklerin Efendisi serisi ile ilgili yazılarıma devam ediyorum. Bir önceki yazımda Yüzük Kardeşliği için film ve kitap arasındaki sıra fa...
-
Elf kelimesi, Tolkien eserlerinde İskandinav kökenli ve bazı İngiliz kaynaklarında da rastlanan peri benzeri fantastik varl...
-
Bilimkurguya Genel Bir Bakış İnsanoğlu kendi yetenekleri doğrultusunda ha...
-
Elfler neredeyse ölümsüzdür: Elfler, diğer Orta Dünya ırklarından farklı olarak yaşlanmazlar ve hastalanmazlar. Hastalık ya da yaşlılık seb...